17 қаватли «Ўзбекистон» меҳмонхонаси — пойтахтнинг энг таниш белгиларидан бири. Шаҳар марказида жойлашган, у Сквер томон очиқган китобни эслатади.

1974-йилда очибдиган пайтида бу Марказий Осиёдаги энг йирик ва энг ҳашаматли меҳмонхоналардан бири эди. «Ўзбекистон» ўз даврининг тараққиёт ва техник ютуқларининг рамзи бўлди. Биногнинг меъморий кўриниши, юмшоқ чизиқлар ва қатъий модернистик шакллар билан, совет модернизм эстетикасини ва 1970-йиллар Шарқий блок руҳини акс эттиради.

Фасад тўртбурчак бетон панеллар билан безатилган, улар қуёшдан ҳимоя экранлари вазифасини бажаради. Уларнинг ритмик нақши меҳмонхонанинг ажралмас қисмига айланган ва Тошкентда бундай ечимлардан биринчилардан бўлган. Кейинчалик бу усул кенг тарқалиб, анъанавий ўзбек орнамент — панжарой билан боғланиб қолди.

Бино Сквер маконга «босмайди», балки унинг устида сузаётгандек — лойиҳа муаллифлари: меъморлар И. А. Мерпорт, Л. И. Ершов ва В. С. Рошчупкиннинг мувоффақиятли ечими.

Очилгандан кейин меҳмонхона Сквер ансамблига органик равишда қўшилди, университетнинг эски корпуслaри ва Соат минораси билан қўшни бўлди. Кейинчалик ансамблга Темурийлар тарихи музейи, иккинчи соат минораси ва Форумлар саройи қўшилди, аммо шаҳар маркази панорамасида ҳали ҳам «Ўзбекистон» меҳмонхонаси устунлик қилади.

Тошкентликлар уни меҳрибонлик билан «Ўзбечка» деб аташади — бу ном таксичилар ва шаҳарликлар учун одатий йўналиш бўлиб қолди. Кечқурунлари фасад байрамона ёритиш билан ёнади, унинг ифодали силуэтини таъкидлайди.

Меҳмонхонада 223 та хона, иккита ресторан, бар, конференц-заллар ва музокара хонаси мавжуд. Юқори қаватда спорт зали, сауна ва гўзаллик салони жойлашган. Меҳмонхонадаги ресторан ўзининг дабдабали тантаналари билан машҳур — бу ерда бир неча авлод тошкентликларнинг тўйлари ва юбилейлари нишонланади.

Мустақиллик йилларида бино реконструкция қилинган: кириш олдига амалий бўлса-да, дастлабки монументаллик гармониясини бироз бузувчи соябон қўшилган.